طبیعت گرد مسئول

چند وقتی میشه دارم با خودم کلنجار میرم تا طبیعت گردی مسئولانه رو یکجوری مطرح کنم و یادآوری یکسری مسائل ساده ولی حیاتی رو گوشزد کنم. متاسفانه به قدری اوضاع طبیعت و اکوسیستم رو به وخامت هستش که دل آدم بدرد میاد و بدتراینکه رعایت حتی اصول اولیه هم  از اولویتهای زندگی اکثرمون خارج شده و فقط به تاسف خوردن اتکا میکنیم.  کوچکترین قدم برای جلوگیری از تخریب بیشتر شروع یک چالش فردی هستش، اگر هر کس فقط و فقط سعی کنه نه تنها زباله رو در طبیعت رها نکنه، بلکه یک قدم به عقب برگرده و شرایطی ایجاد کنه که کمترین زباله تولید بشه میتونیم حداقل دل خوش به آینده باشیم.

یکی از مواردی که براحتی در طبیعت، کوچه و خیابون رها میکنیم فیلتر سیگار هستش. جالب بدونین یک ته سیگار رها شده در طبیعت حدودا دو سال طول میکشه تا تجزیه بشه، در رودخانه، دریا و برکه ها بین دو تا پنج سال. تازه بعد از تجزیه شدن کلی ماده سمی وارد چرخه خاک و آب میکنه که خواه ناخواه وارد زنجیره غذایی هم میشه. با یک نگاه به لیست مواد حاصل از تجزیه فیلتر سیگار میشه به حجم آسیب رسیده شده پی برد:  نیکوتین، بنزن، گازهای سمی ازجمله آمونیاک، اسید سیانید، پولونیوم که به شدت رادیو اکتیوه، سلولز تری استات که چون مقاومت گرمایی بالایی داره در فیلتر سیگار از اون استفاده میشه و همچنین مواد پلاستیکی تشکیل دهنده خود فیلتر.

به زبان ساده تر با رها کردن آنها در واقع داریم طبیعت رو با فیلتر سیگار بمباران شیمیایی میکنیم.  اینها تنها بخشی از آسیب هستند و صدمه فردی رو فاکتور گرفتم، توصیه میکنم اصلا سیگار نکشید، برای دوستانیکه نمیتونن هم پیشنهادم اینکه حداقل فیلتر اونرو در براحتی دور نیندازید و فکر آسیبی که به اکوسیتم وارد میکنه باشید. بالاخره هرچقدر هم که اشرف مخلوقات باشیم، بخشی کوچک از این طبیعت هستیم.

بیاییم فقط طبیعت گردی نکنیم، طبیعت رو زندگی کنیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *